Wat een ervaring vandaag.
Om goed tot rust te komen bedacht ik vanochtend om weer eens in een wildhutje te gaan zitten. Ik ben, op aanraden van een buurvrouw, een mooi boek aan het lezen. “De hertenman” is de titel. Het gaat over een man die gaat leven tussen de reeën. Echt een geweldig aansprekend boek voor mij. Waar ik vooral van geniet is dat hij zo dichtbij de reeën kan zijn.
Zoals je kan zien had ik mijn camera meegenomen zodat als ik wat zou zien ik er een plaatje van zou kunnen schieten. Het was de eerste keer met statief. Niet echt fijn in zo’n kleine ruimte. Nog even uitvinden wat ik er van vind.
Ik probeerde steeds 1 pagina te lezen en dan weer even rond te kijken of ik iets zag of hoorde. Na ongeveer een uur was ik op pagina 92 aan het lezen.
“Met mijn buik vol fruit ga ik op de vol fruit ga ik op het veldje liggen. Spies (een bevriende ree) komt erbij en dan gebeurt er iets waarop ik totaal niet verdacht ben: hij vlijt zich tegen me aan en kijkt me tevreden en vol vertrouwen aan. Ik voel zijn warme lijf tegenmijn been. Hij maakt het zich gemakkelijk door zijn kop onder zijn knie te leggen en neemt het er van…” Op precies dat moment hoor ik een klein geluidje en zie ik beweging in mijn ooghoek. Ik kijk op en mijn hartslag is in 1 klap 150. Ik voel mijn hart bonzen en mijn adrenaline door mijn lichaam jagen.
Op nog geen 10 meter afstand komt er vrolijk een ree aangehuppeld. Zo dichtbij dat mijn lange lens veeeel te ver ingezoemd staat om hem uberhaupt in beeld te krijgen.
Vol blijdschap, adrenaline en ook wel stress probeer ik te genieten en tegelijk een paar foto’s te maken. Een paar shot lukken, maar ik denk dat ook mijn camera onder de adrenaline zat, want zelfs die weigerde. Alsof God me wilde zeggen: “tijd om te genieten” ik heb nog even met mijn eigen ogen deze mooie ree aanschouwd!
Doordat ik toch nog wat met mijn camera klooi, en dat natuurlijk geluid maakt, schrikt het ree uiteindelijk op, op 20 meter afstand stond ze nog even stil maar vlucht uiteindelijk.
Wat een geweldige ervaring!!!
